การตั้งหลักแหล่งของชาวกะเลิง

          

          บรรพบุรุษชาวกะเลิง อพยพมาจากฝั่งซ้ายแม่น้ำโขงโดยได้ตั้งหลักแหล่งอยู่ใกล้กับตัวเมืองสกลนคร คือ บริเวณบ้านนายอ บ้านดงมะไฟ แต่ชาวกะเลิงส่วนใหญ่ไม่สนใจที่จะตั้งบ้านเรือนแถวนั้นกลับพาพรรคพวกของตนไปตั้งถิ่นฐานอยู่ตามพื้นที่ราบเชิงเขาภูพาน ที่มีความอุดมสมบูรณ์ของธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมเป็นพื้นฐานในการดำรงชีวิต
          บุคคลสำคัญ 2 คน ที่นำพวกชาวกะเลิงอพยพ คือ พ่อวงศ์สีแก้ว และพ่อลาดเสนา โดยพาครอบครัวมาจับจองพื้นที่ตั้งหมู่บ้านบริเวณริมฝั่งห้วย และเรียกลำห้วยนี้ว่า ลำห้วยทราย เพราะมีทรายมากบริเวณใกล้ ๆ กับลำห้วยมีหนองน้ำขนาดใหญ่ ดอกบัวบานสะพรั่ง ชาวบ้านจึงเรียกหมู่บ้านของตนเองว่าบ้านบัวห้วยทราย ต่อมาจึงตั้งชื่อบ้านใหม่ว่า บ้านบัว

ชนเผ่ากะเลิง

ประวัติความเป็นมา   

                กะเลิงเป็นชาวกลุ่มน้อยที่เป็นชาติพันธุ์ ทางภาษากลุ่มหนึ่งเช่นเดียวกับชนกลุ่มญ้อโส้แสกผู้ไทยและเวียดนามซึ่งมีอยู่ในพื้นที่จังหวัดนครพนมกะเลิงมีถิ่นฐานเดิมอยู่ทางฝั่งซ้ายแม่น้ำโขง
ชนกลุ่มกะเลิงได้อพยพมาตั้งแหล่งอยู่ในประเทศไทยเมื่อประมาณ 100 ปีเศษตั้งแต่มีการปราบเจ้าอนุวงศ์ในรัชกาลที่3และมีการอพยพครั้งใหญ่ในสมัยรัชกาลที่5เมื่อเกิดศึกกบฏฮ่อในปี พ.ศ. 2416 ปัจจุบันมีชนกลุ่มชาติพันธุ์กะเลิงในประเทศไทยที่จังหวัดนครพนมสกลนครกาฬสินธุ์มุกดาหาร 

          ชนเผ่ากะเลิง เป็นกลุ่มชาติพันทางภาษา และวัฒนธรรมกลุ่มหนึ่งในจำนวนชนกลุ่มชาติพันธุ์อีกหลายกลุ่ม ชนเผ่ากะเลิงเป็นชนเผ่าที่อยู่กระจัดกระจายตามหมู่บ้านต่างๆ ของจังหวัดสกลนคร นครพนม มุกดาหาร แต่แหล่งชุมชนใหญ่ของชาวกะเลิงอยู่ในเขตหนองสะไน ซึ่งเป็นหมู่บ้านที่อยู่ในเขตเทือกเขาภูพานทั้งหมด เป็นเผ่าที่อยู่ตามป่าเขามีความผูกพันกับธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม
ไม่ว่าจะเป็นป่าเขาลำห้วยสัตว์ป่า